In Spanje is er een soort gelijk gezondheidssysteem van de volksgezondheidszorg als in Nederland. Dit betekent dat er een algemene openbare zorg is die voor iedereen toegankelijk is en een netwerk van particuliere zorgverzekeringsmaatschappijen. Sommige Spanjaarden kiezen een particuliere verzekering als supplement op het openbare systeem.
Het openbare gezondheidszorg systeem in Spanje verstrekt universele gezondheidszorg aan elk van zijn burgers. Dit systeem wordt net als in Nederland gefinancierd door de staat uit de opbrengsten van belasting heffingen. Meer dan 90% van de bevolking gebruikt dit systeem voor hun medische behoeften. Dit plan staat Spanjaarden toe om in hun primaire zorg een arts te kiezen, waardoor zij via deze arts tot de rest van het systeem toegang hebben. De meeste patiënten krijgen in hun primaire zorg een arts binnen een dag of twee te zien voor een afspraak.
Er zijn over het algemeen geen contante uitgaven door de patiënten te verrichten. Om een specialist te raadplegen moeten de patiënten eerst door hun primaire arts (behalve in noodsituaties) worden doorverwezen. Dit werkt precies hetzelfde als in Nederland. Jammer genoeg heeft Spanje net als Nederland en sommige andere Europese landen te kampen met lange wachten lijsten om een specialist te kunnen bezoeken.
Het Spaanse openbare systeem verzorgt in principe alle medische zorg, met bepaalde uitzonderingen zoals de tand en oogzorg, welke voor rekening van de privé persoon komt. Uiteraard kan een ieder zich hier voor verzekeren en mensen die dat niet kunnen worden opgevangen door de Spaanse overheid.
In de loop der jaren is de particuliere gezondheidszorgsector belangrijker geworden. Een geschatte 15% van de Spaanse bevolking maakt gebruik van dit systeem. Hieronder veel ambtenaren die de vrije keus van dekking door of het openbare of privé systemen hebben. Deze verzekering wordt gebruikt als supplement of alternatief voor de openbare zorg. Het voordeel van zo een privé verzekering is dat veel Spaanse bedrijven hun eigen netwerk van ziekenhuizen, klinieken en laboratoria hebben. Hierdoor behoeven deze verzekeringnemers gewoonlijk niet zoals lang op behandeling wachten dan de mensen uit het openbare systeem. Het enige nadeel van het particuliere systeem zou kunnen zijn is dat deze bedrijven erop kunnen aandringen de patiënten slechts te laten kiezen uit artsen die lid van hun groep zijn.
De kosten die gemoeid zijn met de Spaanse gezondheidszorg nemen sinds 1995 jaarlijks toe met een percentage van rond de 7 procent. In 2002 en 2003 werd zelfs een groeicijfer van boven de 8 procent bereikt tot een totaalbedrag van bijna 55 miljard euro. Een belangrijk deel (28,5 procent) van de kosten komt voor rekening van de particuliere gezondheidszorg. Er zijn 798 privé-klinieken, die bijna eenderde van de ruim 170.000 beschikbare bedden bezitten. De inkomsten van deze klinieken komt voor 61,1 procent uit contracten met verzekeringsmaatschappijen, voor 29,7 procent uit samenwerking met de publieke sector en de overige 9,2 procent van particuliere patiënten.
Marktontwikkeling
Decentralisatie van de publieke gezondheidszorg naar de deelstaten en noodgedwongen bezuinigingen in de publieke sector leiden tot meer uitbesteding naar de particuliere sector. Enkele prognoses geven aan dat de publieke sector de komende jaren niet of nauwelijks zal groeien, in tegenstelling tot de particuliere sector, die wel kan inspringen op de toenemende vraag in de markt. Andere factoren die bijdragen aan de bovengemiddelde groei in de particuliere gezondheidszorg:- Vergrijzing van de bevolking
- Toename van collectieve ziektekostenverzekeringen bij het bedrijfsleven
- Aanschaf van moderne apparatuur en technologie.Er is een belangrijke ontwikkeling gaande in gespecialiseerde medische centra, met name voor de plastische chirurgie, tandheelkunde, haarbehandeling en oogheelkunde. De omzet van deze centra is tussen 1999 en 2003 verdubbeld tot bijna 900 miljoen euro en de verwachting is dat deze tendens zich zal voortzetten.